De bemoeizucht van de Verenigde Staten van Noord-Amerika kent letterlijk geen grenzen. De United States Commission on International Religious Freedom ((USCIRF) neemt jaarlijks de hele wereld onder de gelovige loep (www.uscirf.gov). In de monitor die loopt van 31 januari 2012 tot 31-1-2013 krijgt ook West-Europa een beurt. Daar is sprake van toenemende beperking van religieuze uitingen t.a.v. kleding en andere geloofssymbolen, bouw van moskeeën en minaretten, rituele slacht en besnijdenis. Met treurnis wordt vastgesteld dat slacht zonder verdoving niet is toegestaan in Luxemburg, Zweden, Zwitserland, Noorwegen en IJsland. Maar gelukkig heeft in Nederland de ‘outcry by Muslim and Jewish groups’ geleid tot het compromis, waarop de term ‘halfslachtig’ precies past.

Zeer zorgwekkend voor de transatlantische geloofswaarnemers was de beroering in Duitsland over de uitspraak van de rechter in Keulen waarbij jongensbesnijdenis tot een onwettige aantasting van de lichamelijke integriteit werd verklaard. Gelukkig hebben de angsthazen (mijn kwalificatie) van het Duitse parlement via een speciale wet deze schending van de Grondwet toelaatbaar gemaakt.

Dus weet godvrijen: vanaf de overkant is Big Brother watching you.

Mensen die bij zinnen zijn zullen sowieso al weinig animo hebben om in te stemmen met het potsierlijke Koningslied. Als ze behoren tot de meerderheid die zich van het godsgeloof heeft bevrijd, kunnen ze helemaal niet meezingen:

De W van welkom in ons midden
Tot welke God je ook moge bidden

De rijmelaars gaan er dus nog steeds vanuit dat Nederlanders in een god geloven; ze zijn net zo min van deze tijd als het fossiel van de monarchie zelf.

1581: de Staten-Generaal verklaren dat zij de monarchie verlaten; deze Acte van Verlatingh is de Nederlandse Onafhankelijkheidsverklaring, de stichtingsoorkonde van de Republiek. Nog twee eeuwen later is de Acte het voorbeeld voor de Amerikaanse Declaration of Independence; zo voorlijk is het document.

Als jongste middel tot onderdrukking heeft de Russische Doema, het college van Poetins jaknikkers, een wet tegen godslastering aangenomen (dit fossiel gaat Nederland nu net afschaffen). Daarmee wordt nog eens onderstreept dat het land terugkeert tot de tijd van de tsaren. Toen was de verhouding tussen kerk en staat zo innig dat gesproken kon worden van cesaropapisme. Dat begrip komt uit de middeleeuwen toen de keizer (=caesar) en de paus (papas) twee handen op een buik waren.

Toen ik in de nadagen van de Sovjet-Unie voor het eerst het land bezocht, zag ik in een stadje buiten Moskou een ruïne van een orthodoxe kerk. De muren waren zwartgeblakerd omdat het gebouw elektriciteitscentrale was geweest en later het object van plaatselijke vandalen. Hier een daar was nog het beroete gelaat van Christos Pantokrator (Almachtige) te zien. Nu laat de Russische Orthodoxe Kerk opnieuw haar almachtige tronie zien; Rusland keert terug tot de tsarentijd.