Het burgerinitiatief 'Voltooid leven' van 2010 wilde het wettelijk mogelijk maken dat mensen die klaar waren met het leven stervenshulp kregen. 116.871 mensen betuigden steun. De politiek maakte zich van dit massale beroep af door een commissie. Die kwam op 4 februari met haar rapport. De titel 'Voltooid leven' lijkt een cynische toespeling op de naam van het burgerinitiatief. Want volgens die commissie van Paul Schnabel krijgen mensen juist niet het recht zelf te bepalen of het genoeg is geweest. Zij moeten de arts overtuigen dat hun kwalen 'ondraaglijk en uitzichtloos' zijn. Dat zijn de bestaande criteria van de wet Borst van 2002. Vrije mensen die bij hun volle verstand tot het besluit komen dat hun leven af is, moeten dus zielig gaan doen en nederig hun lot in handen leggen van de almachtige arts. De monopoliepositie van de arts werd ingevoerd om te ontkomen aan artikel 294.2 van het Wetboek van Strafrecht dat sinds 1886 hulp bij zelfdoding strafbaar stelt, heel vreemd: een zelfdoding(spoging) is niet strafbaar, hulp daarbij wel. In het januarinummer van Geschiedenis Magazine vertel ik hoe die rare bepaling tot stand kwam.