Precies een maand na het begin van de Poetinoorlog, op 25 maart 2022, wijdde paus Franciscus de Russische en Oekraïense naties toe aan het Onbevlekt Hart van Maria. Aan wat? Aan het hart van Jezus’ moeder, die alleen volgens de roomse kerk vrij van erfzonde is gebleven (zodat ze er haar kind niet mee kon besmetten). Aan dat rare dogma van 1854 hebben de oosterse christenen dus geen boodschap. Het gebed dat de paus uitsprak, is bovendien tenenkrommend. De bidders erkennen als ‘we’ dat ze door hun zondigheid eigenlijk schuld aan de oorlog zijn. Maria moet nou haar zoon vermurwen zoals ze dat deed toe hij in Kana op haar wens water in wijn veranderd. Dan volgt een gezochte toepassing: ‘O Moeder, spreek deze woorden opnieuw uit voor God, want vandaag is de wijn van de hoop op, is de vreugde verdwenen en de broederlijkheid verwaterd.’ In De Vrijdenker zal ik aantonen hoe het gebed op veel meer plaatsen rammelt en misplaatst is.

Op de plaats in de grote van Lourdes waar nu haar beeld staat zou Maria in 1858 achttien keer zijn verschenen aan Bernadette Soubirous, waarbij ze zich bekend maakte als Maria Onbevlekte Ontvangenis, aldus een welkome ruggensteun verlenend aan het dogma dat in 1854 door Pius IX was afgekondigd (Wikipedia)